Emilie Gascon
Książka ta analizuje relacje między planowaniem przestrzennym a gospodarką wodną. Są to dziedziny często traktowane oddzielnie w projektowaniu urbanistycznym, które jednak zasługują na integrację, gdy dąży się do budowania kultury wodnej. Niniejsza praca poświęcona powiązaniom między tymi dziedzinami bada hybrydowość obszaru zagrożonego powodzią w środowisku miejskim, aby uchwycić związane z tym możliwości. (Nie)materialne granice wód niebieskich i zielonych zostały ujęte w koncepcję i tworzą obraz zmienności zasobów wodnych. Ta przedstawiona w formie gradientu reprezentacja terenu stanowi podstawę planu podziału na strefy mikrośrodowisk oraz planu zagospodarowania przestrzennego. Połączenie tych dwóch planów stanowi przewodnik po zróżnicowanym zarządzaniu mikrośrodowiskami w oparciu o przestrzenie wspólne i zabudowę. Każda przestrzeń ma swoją specyfikę, ale razem tworzą one synergię. Organizowane są krótkie cykle (re)produkcji i recyklingu zasobów (woda, odpady organiczne, materiały budowlane i opałowe). Wizja projektu polega na wplątaniu zabudowy w otwarte i wspólne przestrzenie, dostosowane do rytmu wody, pór roku oraz regeneracji roślin i gleb.