Zachée Benjamin Hen Biyo
Po podpisaniu w czerwcu 2000 r. umowy z Kotonu kraje AKP i UE wyznaczyły sobie jako główny cel podpisanie umów o partnerstwie gospodarczym (EPA) w celu ułatwienia harmonijnej i stopniowej integracji krajów AKP z gospodarką światową. W tym celu negocjacje między UE a krajami AKP rozpoczęto na szczeblu subregionalnym już w 2002 r., po rozpoczęciu rozmów na szczeblu ogólno-AKP. W negocjacjach tych uczestniczyło sześć subregionów, w tym Afryka Środkowa reprezentowana przez CEMAC. Pomimo swojego normatywnego i instytucjonalnego usankcjonowania należy stwierdzić, że CEMAC nie dysponuje rzeczywistymi zdolnościami pozwalającymi jej na pozycjonowanie się jako autonomiczny podmiot regionalny zdolny do prowadzenia negocjacji w imieniu swoich państw członkowskich. Ta niezdolność uwidacznia zatem kruchość dynamiki wspólnotowej charakteryzującej ten subregion, czego bezpośrednią konsekwencją jest brak wspólnej wizji regionalnej w ramach umów o partnerstwie gospodarczym (APE). Ponadto konfiguracja negocjacyjna nie odpowiada żadnemu ugrupowaniu subregionalnemu istniejącemu w Afryce Środkowej. Utrudnia to jeszcze bardziej udział CEMAC w tych negocjacjach, ponieważ uczestniczą w nich dwa inne kraje niebędące członkami, a mianowicie DRK oraz Wyspy Świętego Tomasza i Książęca.